Pemaka Chaya by Venuja Jayasinghe

මුණගැහුනු හිතක්ද අවාරේ... මම ගියපු දුරක් අඩමානේ... තරු අතර සදක් නුඹවාගේ... පායලා... හිත එකග නොවූ තැන් ගානේ... අපි අපේ බවක් හැගුනාවේ... තනි හිතක හොරෙන් බැදුනා මේ... හීනෙමා... මවද්දි ඈ පෙමක චායා... රැදෙන්නෙ මා ලොවක මායා... නුරාග දෑස ඉගි පානා... මාත් නුබේ කියා... සිහින් තුඩින් අදින සේයා... දරන්නදෝ නොමැති සීමා... මටත් නොවේ පෙමක ආශා... නුඹෙන් දුරස් වෙලා... රෑක නිදි වරණා නෙතු ගේන ඒ සිනහා... මේ හිතම හඩවා හිමි ආදරේ සගවා... ආයෙමත් හැරිලා නුඹ ඒද හිත කියනා... පාළුවෙන් බැදි කාලේ මතක නෑ තවත් මැකිලා... දුර ඈත යන සද ඈත අහසක ආයෙමත් දිලෙනා... නුඹ නේන තරුවක ආදරේ... දැවි දැවී තැවෙනා... මවද්දි ඈ පෙමක චායා... රැදෙන්නෙ මා ලොවක මායා... නුරාග දෑස ඉගි පානා... මාත් නුබේ කියා... සිහින් තුඩින් අදින සේයා... දරන්නදෝ නොමැති සීමා... මටත් නොවේ පෙමක ආශා... නුඹෙන් දුරස් වෙලා... ඉතින් සදේ සසර පීරා... යලිත් මගේ පෙමම වීලා... මටත් මෙසේ මතක දීලා... නොයන් වසන් වෙලා... නෙතින් ගලයි කදුලු රූරා... රැයක් ගෙවෙයි නොනිමි හෝරා... හිතක් හීදී සෙනෙහේ පාලා... නුබෙන් පෙමක් පතා...